Skip to content
सं Samvidhan

Federalism, emergency & governance

State (NCT of Delhi) v. Union of India

Supreme Court of India · 2018 · (2018) 8 SCC 501

पडताळणी प्रलंबित

हा निर्णय ठरवणारा ठरला की दिल्लीचे दैनंदिन प्रशासन वास्तव में कोण चालवते — ज्यादााऱ्ह्याने निवडून आलेल्या मुख्यमंत्रींचे सरकार की केंद्राकडून नेमलेल्या लाइटनंट गव्हर्नरचे (Lieutenant Governor) कार्यालय. न्यायालयाने ठरवले की जमीन, पोलिस आणि सार्वजनिक सुव्यवस्था या बाबी वगळता, LG यांनी दिल्लीचे निवडून आलेले मंत्र्यांचे सल्ले मानणे गरजेचे आहे, आणि स्वतःहून किंवा निर्णयांना अडथळा घालून वर्तन करू नये. यामुळे दिल्लीतील लोकशाही, निवडून आलेल्या प्रशासनाची भूमिका बळकट झाली आणि LG च्या असे निर्णय थांबवण्याच्या किंवा प्रत्येकभिन्नतेचा मुद्दा राष्ट्रपतीकडे पाठवण्याच्या (forwarding every disagreement to the President) क्षमतेवर मर्यादा आणल्या गेल्या.

कथा

घट्टली

दिल्ली मंत्रिमंडळ (मुख्यमंत्र्यांच्या नेतृत्वाखाली) आणि उपराज्यपाल (Lieutenant Governor - LG) यांच्यात दीर्घकाळ तणाव निर्माण झाला की राष्ट्रीय राजधानी विभाग दिल्लीमध्ये वास्तविक निर्णय घेण्याचा अधिकार कोणाच्या हातात आहे. दिल्ली उच्च न्यायालयाने याआधी ठरवले होते की सुमारे सर्व कार्यकारी निर्णयांसाठी LG ची सहमती अनिवार्य आहे, ज्यामुळे प्रत्यक्षात LG ला अधिराज्यकारी अधिकार दिला गेला. दिल्ली सरकारने या अर्थाने दिलेल्या या स्पष्टीकरणाला आव्हान दिले, असा दावा करून की त्यामुळे निवडून आलेल्या विधानसभेच्या असण्याचा उद्देश फळत नाही. वादाचा केंद्रबिंदू संविधानाच्या Article 239AA चे अर्थबोध होते, जे दिल्लीला एक विशेष संकरित दर्जा देतो.

न्यायालयासमोरचा प्रश्न

लेफ्टनंट गव्हर्नरचा Article 239AA अंतर्गत दिल्लीच्या निवडून आलेल्या काउन्सिल ऑफ मिनिस्टर्सच्या बाबतीत अधिकारांचा विस्तार किती आहे, आणि LG काउन्सिल ऑफ मिनिस्टर्सच्या 'सल्ला आणि मदत' (aid and advice) वर बांधील आहे का किंवा तो स्वतंत्रपणे कार्य करु शकतो का?

न्यायालयाचे ठराव

सुप्रीम कोर्ट (संविधान पीठाने) ठरवले की दिल्लीचे लँटेनंट गव्हर्नर यांच्याकडे स्वतंत्र निर्णय घेण्याची सत्ता नाही आणि ते मंत्रिमंडळाच्या साहाय्य व सल्ल्याने (aid and advice) कारवाई करण्यास बांधील आहेत, परंतु Article 239AA(3)(a) अंतर्गत दिल्ली विधानसभेच्या अधिकारक्षेत्रातून वगळलेली तीन विषय — सार्वजनिक शासन (public order), पोलीस (police), आणि जमीन (land) — या संबंधीत तसेच अशा बाबतीत जिथे संविधान स्पष्टपणे त्यांच्या स्वतंत्र विवेकबुद्धीची मागणी करते किंवा ज्यात राष्ट्रपतीचा संदर्भ (Presidential reference) आवश्यक आहे, अशा बाबतीत ही निर्बंध लागू होणार नाहीत. न्यायालयाने स्पष्ट केले की LG एक अडथळा उभा करणारा अधिकारी म्हणून वागत नाही आणि प्रत्येक निर्णय राष्ट्रपतींकडे पाठवायला नको; मतभेदांचा संदर्भ देण्याचा त्याचा अधिकार संकुचितपणे आणि अपवादात्मकपणे वापरला पाहिजे, नियमितपणे नाही, आणि वास्तविक शासनाची सत्ता निवडून आलेल्या सरकारकडे असते.

याद्वारे स्थापन तत्त्व

Article 239AA दिल्लीला निवडणूक झालेली विधानसभाचं आणि मंत्र्यांचा परिषदेच्या असलेल्या एक अनोखी, क्वासी-फेडरल स्थिती प्रदान करते ज्यांच्या साह्य व सल्ल्याने LG त्या विषयांमध्ये बंधनकारक असतो जे विधानसभा यांच्या विधायी क्षमतेत येतात. LG एक समांतर किंवा स्वतंत्र कार्यकारी प्राधिकरण नाही तर एक नाममात्र प्रमुख आहे ज्याने मंत्रिमंडळाच्या सल्ल्यानेच वर्तन करणे आवश्यक आहे, फक्त अपवादात्मक विषयांसाठी आणि Article 239AA(4) च्या उपनिवासात उल्लेख केलेल्या राष्ट्रपतींकडे संदर्भ करण्याचे आवश्यक असलेल्या खऱ्या संवैधानिक मतभेदांच्या दुर्मीळ परिस्थितींना वगळता. कार्यकारी निर्णयांच्या वैधतेसाठी LG चा सहमती असणे ही पूर्वअट नाही.

या प्रकरणाने घडविलेल्या तरतुदी

सार्वजनिक नोंदींवरून AI-सहाय्यक सारांश. पूर्ण निकाल येथे वाचा Indian Kanoon.